Google algoritmasına bırakmayın, okuyacağınız haberi siz seçin! Bodrum Haber’i tercih edilen kaynak yapın

Birlikte biraz düşünelim.

Bizi derinden etkileyen yaralar ne zaman açıldı?

Biri bize haykırınca mı, yoksa bize bağırınca mı, bir ayrılıkta, bir kayıpta?

Tam olarak o yaralar ne zaman açıldı?

Bu durum şöyle gelişmiş olabilir mi?

Açıklama yaptık, savunma yaptık, belki birkaç cümle kurarsak düzeltiriz dedik, sadece “Neden?” sorusuna cevap bulursak çözüleceğini sanırken olabilir mi mesela?

Bunu yaparken bir şeyi hep unutuyorduk.

Karşımızdaki insanlar bizim açıklama yapacağımızı zaten biliyorlardı. Tepki vermek zorunda kalacağımızı, neden ve niçinlerin etrafında dolaşıp duracağımızı öngörüyorlardı.

Yani tam olarak istedikleri şeyi farkında olmadan hep yapıyorduk, zaten onlar da bizi bilerek oraya çekiyorlardı.

Peki bunu neden yapıyorlardı?

Tepki bağ kurar ve bağa güç verir. Yani biz tepki gösterdikçe bağ güçleniyordu. Bizden aldıkları tepkiyle bizim üzerimizde otorite kuruyorlardı. Sesimizi duydukları sürece hâlâ bizi etkilediklerini, hâlâ bizi yerimizden kıpırdatabildiklerini çok iyi biliyorlardı.

Peki biz tepkisiz kalsaydık ne olurdu?

Bu defa bizim tepkimizle beslenen, kendi sesini duymak zorunda kalırdı. Kendisiyle yüzleşmek, kendi hatalarını görmek ve kendi boşluğuyla baş başa kalmak zorunda kalırdı.

Bu arada boşluk, bir insanın dayanabileceği en ağır yüktür çünkü biri bize hakaret ettiğinde cevap verebiliriz, bağırdığında karşılık verebiliriz, bizi suçladığında itiraz edebiliriz ama böyle durumlarda sessiz kalırsak ellerindeki bütün silahları alırız ve onların silahları hiçbir işe yaramaz çünkü artık ortada savaşılacak bir şey yoktur, karşılık verilecek bir ses de yoktur.

Evet, konu biziz ama biz artık orada yokuz.

Gerçek ve en ağır işleyen bölge yok sayılmaktır.

Birine verilebilecek en büyük darbe onu yok saymaktır.

Peki neden yok saymak bu kadar derin bir yara açıyor?

Beyin böyle durumlarda bir yanıt bekliyor. O yanıt gelmedikçe o yanıtı kendisi vermeye başlıyor.

Daha çok çaba göster, biraz daha açıklama yap, bana kızgın mı acaba, beni düşünüyor mu, beni özlüyor mu?

Bunların hepsi derin kaygılara yol açıyor.

Bütün soruları toplayıp elinize veriyor, tabii valizinizi de, yola çık ve bu işi çöz diyor. Acil eylem planını devreye sokuyor.

Sonra ne mi oluyor?

Aynı döngü haftalarca, aylarca, belki de yıllarca devam ediyor. Hiçbir şeyi çözemediğiniz gibi yeni sorular ve sorunlar ortaya çıkıyor.

Sonuç ne peki?

Kapanmadığı gibi, yeni açılan taze yaralar.

Şimdi ilk başta sorduğum sorunun cevabını biraz düşünelim.

Böyle zamanlarda açılmış olabilir mi yaralarınız?

Sanırım evet diyeceksiniz ve bu cevap bile canınızı acıtıyor, öyle değil mi?

Acıları, yaraları bir kenara bırakıp devam edelim.

Sorun belli, peki çözüm ne?

Öncelikle tepkisiz kalmak çok zordur ama biz en zor olandan başlamamız gerekiyor. İlk ve en vazgeçilmez kuralımız, tepkisiz kalmak olmalı.

Sonra da kırılgan olmayı bırakacağız. Cevap verme dürtümüz her geldiğinde susacağız. Gerekirse tarihin en uzun sessizliğine gireceğiz ama asla cevap vermeyeceğiz.

Bazen en etkili yol sadece susmaktır. Hiçbir şey yapmadan, hiçbir şey söylemeden. Sadece susmak…

Unutmayın;

TEPKİ YOKSA KONTROL DE YOKTUR.

Sakın bunu bir kaçış olarak düşünmeyin. Aksine bu görkemli bir fetihtir.

İnanın bana, siz kendi içinize çekilip büyüdükçe karşınızdakiler kendi içlerinde küçülüyorlar.

Bu kadarı yeterli mi peki?

Hayır, devam ediyoruz.

Öfkelenmeyi bırakıyoruz. Acıyı terk ediyoruz. Sadece net oluyoruz.

Duygusuz, tepkisiz bir netlik…

Bu karşınızdakini tamamen savunmasız bırakır. Sizin için hazırladıkları boşlukta kendilerini bulacaklardır.

Birine ihtiyaç duymayı bıraktığınız anda ama çok derinden, iliklerinize kadar bunu bıraktığınızda siz bir ihtiyaç hâline gelirsiniz.

Bu defa karşınızdaki sizi bir ihtiyaç gibi görmeye başlar, sizi anlamak için çabalar. Yani işleri birdenbire tam tersine çevirebilirsiniz.

Yeter ki kendinize dönün, ters istikamete doğru yola çıkmayı bırakın…

Kendinizi bağlayabileceğiniz en kötü zincir, karşınızdakinin sizi anlamasını beklemektir.

Eğer o zinciri kırıp atmayı başarabilirseniz artık kimse sizi hiçbir konuda bağlayamaz.

İşte buna gerçek özgürlük denir…

Bu arada sizi o boşluğa atmak isteyenlerin iyi dileklerine, muhteşem veda güzellemelerine sakın inanmayın.

Onlar gerçekte sizin bir daha güneşi bile görmenizi istemiyorlardır ve o boşluktan çıkmamanız gerçekteki en büyük temennileridir.

Unutmayın, veda anlarında kimse gerçekte kendisi değildir çünkü vedalar acıtır ve acı anında kimse melek olmaz.

Kanatları olan o sevimli kostüme de sakın kanmayın…